Maart 2025

“Neusje wrijven?” vroegen we als kinderen elkaar op de basisschool. Een begroeting zoals de eskimo’s dat doen, dat vonden we een leuk spelletje. Tegenwoordig zie je van alles langskomen als begroeting:  3x zoenen, omhelzingen of meer op afstand een hand geven of gewoon dag zeggen. Maar wat is contact eigenlijk?

Hoe doen we dat, als mensen onder elkaar, als mens en maatschappij, als mens en dier. Het lijkt soms alsof we steeds verder weg raken van het echte contact. Neem nu een basisbehoefte als eten. De boodschappen worden vaak online gedaan, reuze handig. Half Nederland klikt op dezelfde spierwitte bloemkool, maar krijg je dan ook de bloemkool van het plaatje? Niet waarschijnlijk. Je ziet en ruikt het product pas wanneer het in plastic gewikkeld thuis wordt bezorgd. Zo creëer je een afstand tussen eten en de mens. En mensen onderling? Je hoort vaak dat men op zijn of haar woorden moet passen. Of het nu tijdens gesprekken face to face betreft of via de zogenaamde  (a)social media.  Wij Nederlanders zijn natuurlijk nogal recht door zee in ons taalgebruik, dat zou ook wel een tandje minder kunnen. De Belgen bijvoorbeeld, bezigen een meer omfloerste manier van praten. Aziatische volken hebben moeite zich te uiten en omzeilen dat ‘gemaskerd’.  Bij ons lijkt  de wal het schip te keren, duiken we weg voor de boemerang en zijn behoedzamer in wat we zeggen.

Ook over de natuur. Het is lastig je passie te uiten over weidevogels, het boerenleven, bossen of over marters, roofvogels, vissen. Meteen duiken andersdenkenden er bovenop. Discussie is prima, maar elkaar veroordelen om je natuur-voorkeuren…. Raar toch? En met planten en bomen gaan we robuust om vinden we. We laten hele gebieden verwaarlozen (terug naar de natuur…) en elders kappen en snoeien we dat het een lieve lust is. We zijn de weg een beetje kwijt. Verstaan we de natuur niet meer?

Onze 18 jarige kat is doof. Toen er meer katten in huis waren, viel dat niet op. Ze observeerde goed en deed na wat de andere katten deden. Nu ze alleen is lost ze het op met haar ogen en lichaamstaal. Zo hebben we onderling een prachtig contact.

Dat flexibele fascineert me. Mensen hebben die eigenschap gelukkig ook. Je moet het soms even wakker schudden.
Moet je dan als mens in de huid van een dier kruipen? De schrijver Charles Foster heeft het in zijn boek ‘Leven als een beest’  geprobeerd. Als een das leefde hij een tijdlang  overdag ondergronds in een gegraven hol en ging ’s nachts op jacht. Als otter leefde hij in een rivier. Het leven van edelhert  ervoer hij in de Schotse hooglanden en als gierzwaluw probeerde hij diens leven intens te volgen. Hij werd er niet meer dier door en ontdekte vooral de tekortkomingen van de mens. Mens is mens, dier is dier. We zouden elkaar geweldig kunnen aanvullen.

Dan moet er wel contact zijn.
Hoe krijgen we dat contact weer terug? Wandelen, werken in de natuur, fotograferen (waar je soms uren geduld voor moet hebben) zijn maar wat voorbeelden van hoe je de elementen weer eigen kunt maken. Thuis houden wij van skimerjen (schemeren) . Dat is het tijdstip aan het eind van de dag, wanneer de avond het gaat overnemen. Geen kunstlicht aan, gewoon op een stoel, binnen of buiten, meemaken hoe het licht wordt ingehaald door het donker van de nacht. Een heerlijk rustgevend moment.
Natuurverenigingen spelen een rol om de brug tussen mens en natuur te bewandelen.  Je kunt er met gelijkgestemden van gedachten wisselen, je kunt ervaringen opdoen. Het is één van de middelen om bewustwording op gang te brengen. Juist door contact te zoeken met de grote buitenwereld, te tonen hoe mooi de natuur is en mensen meeslepen in de ervaringen. Laat het weten, vertel verder, ga neusje wrijven.