Juni 2026

Het was zo’n stille avond in juni. Lang licht en  tot in de late uren een fijne temperatuur. Kwart voor elf, de laatste ronde langs de paarden en nog even door de paardenbak lopen. Vanzelfsprekend keek ik over het weiland, het was er doodstil. Maar toen mijn blik zich verplaatste naar de kleine paardenwei achter de stallen…ik zag iets wegrennen, geen kat, nee, een groot dier. Een das? Zou kunnen, ze was meerdere keren in de tuin geweest. Ik ging erheen, ze was opeens verdwenen, maar waar?

Rondom het weitje loopt een diepe sloot, die altijd droog staat. De dassen die in de tuin komen hebben daar hun wissel en meerdere keren vond ik latrines. Zou ze hier ergens zijn? Zich verstoppen?

Ik liep naar de uiterste hoek van de wei en hoorde duidelijk geritsel. En ja, daar kwam ze omhoog geklauterd. Boven gekomen in het grote weiland, bleef ze even stilstaan, richtte haar hoofd op en had mij natuurlijk gesignaleerd. Het was alsof ze me even begroette…daarna rende ze weg naar de einder. In het weiland zou ze vast regenwormen kunnen vinden. Onze tuin is door haar schoongemaakt van engerlingen en emelten. Dankjewel moedertje das, je hebt me kracht gegeven. Ga maar snel terug naar je burcht waar vier jonge dasjes wachten op je melk.