Taconisbos

17 juli 2025 

In de buurt van Heerenveen ligt een klein maar mooi bosje. Je moet wel je best doen om er te komen, want de wandeling erheen gaat door landerijen en over koeienpaden. Bovendien is de startplek, zo mooi aangegeven op de kaart van it Fryske Gea, in geen velden en wegen te  vinden. Ik heb zelf maar een alternatieve route genomen die goed uitpakte. De klaphekjes fungeren als routewijzers en dat is reuze handig!

Het bos is genoemd naar ene meneer Taconis, eigenaar van een tabaksfabriek. Hij woonde hier op een bepaald moment middenin wat nu bos is. Je kunt de restanten van de plek, de grote vijver en de aanplant rondom nog terugvinden. Eerder was ik hier in het vroege voorjaar. De vijver stond vol met helder water. Nu, in de zomer, blijkt de vijver opgedroogd te zijn. Een trieste aanblik. Maar het kenmerkt de heersende droogte tot nu toe.

Het bos werd aangelegd als houtwinningsbos. De sporen zie je daarvan nog terug. Bomen op verhoogde randen en daartussen diepe brede greppels, alles in verband met de waterlopen. De bomen moesten immers droge voeten houden.

Er staan prachtige oude eiken en beuken, afgewisseld met allerlei soorten bomen. Het wandelpad maakt een mooie lus door het bos, maar je kunt ook kleine doorsteekjes maken. En zo ontdekte ik een klein paadje, wat je vanaf de ene kant wel ziet, maar vanuit de andere richting goed is verscholen. En dan begint het struinen!. Veel varens als onderbeplanting, ze benemen je het zicht op het pad. Des te leuker.

Het landschap lezen was een goeie tip bij een eerdere wandeling elders,  met een sporenzoeker. 
Dus kijk ik om me heen en ja, daar, in dat deel met jonge groene struikjes, staat één dood struikje.  Hier is een ree vele malen geweest om zijn huid tussen het gewei te schuren. De bast verdween van de tak en de struik overleefde dit niet. Zo kun je, zonder het dier te zien, toch weten dat er reeën zijn. Even verderop vind ik een hoefafdruk en voor nog meer bewijs stuit ik dan ook nog op een heuse ree. Een luide schreeuw, die ik niet kan thuisbrengen, blijkt afkomstig van een ree. Ze kijkt een richting uit, gaat opgewonden heen en weer en ‘blaft’. Deze alarmroep is kort en luid. Er is iets aan de hand.

Dan maak ik als mens een grote ‘fout’. Denkend dat er een kalfje wellicht in gevaar is zoek ik de omgeving spoorslags af. De ree ziet me maar kijkt desondanks de andere richting uit. Ik maak blijkbaar geen indruk zo te zien. Ik als mens moet toch helpen, beschermen en meer…denkende vanuit een superieur standpunt. Alsof de natuur zichzelf niet kan redden. Later wordt ik erop gewezen dat mijn aanwezigheid wel eens de aanleiding zou kunnen zijn dat de ree haar alarmroep liet horen. Ze moest het bos waarschuwen, er is een mens in de buurt! De beste lessen haal je uit de natuur, maar dat moet je dan wel leren….

Onderweg hoor ik diverse vogels. Boomklever, spechten, zanglijster en allerlei gepiep en getsjilp wat ik niet kan thuisbrengen. Het is een prachtige ervaring, want ik lijk de enige wandelaar te zijn die vroeg ochtend.